Bir Oyun Terapisi Seansımdan Alıntı

Bir Oyun Terapisi Seansımdan Alıntı

Uzun süredir düzenli olarak görüştüğüm 8 yaşlarında bir danışanım var. Bir gün seansına çok öfkeli ve stresli bir halde geldi. Oyun terapisi seansımız sırasında beni önce suçlu yaptı, sonra yakaladı ve cezalandırmak için hapse attı. İşlediğim suç için ne kadar kızgın olduğunu ve hayalkırıklığına uğradığını gösterdi durdu.

Sonra biraz sakinleşti, oyun odasındaki mutfağa geçti, birkaç çeşit yemeği özenle hazırlayıp bana getirdi.

“Bir suç işlememe ve cezalı olmama rağmen bana özenle yemek hazırlıyorsun” dedim. “Evet, çünkü karnın acıkmıştır” dedi. “Cezalı olmama rağmen beni aç bırakmıyorsun, karnımı doyuruyorsun” dedim. “Evet, çünkü sen de iyi bir insansın” dedi. “İyi insanların da bazen hata yapabileceğinin farkındasın” dedim, “ceza almanın birini illa ki kötü bir insan yapmadığını biliyorsun.”

“Evet. Sen bazen doğru şeyler söylüyorsun” dedi.

8 yaşındaki bu danışanımın gerginliğinin ve öfkesinin altında, o hafta okulda kendine göre haksız yere aldığı bir ceza yatıyormuş, seansımızın sonunda öğrendim. Belli ki bu cezayı sindirmeye çalışırken, aklının bir köşesinde “bu cezaya rağmen hala iyi biri olup olmadığını, hala iyi davranışları hak edip etmediğini” sorgulayan bir taraf vardı.

Ve “bazen iyi insanların da hata yapabileceğini, yaşadığı bu olayın onu kötü biri yapmadığını” duymak isteyen bir taraf.

Kendini affetmek ve iyi bir insan olmaya devam etmek isteyen bir taraf.

“Sen bazen doğru şeyler söylüyorsun” demek, “bu söylediğini alıyorum ve önemli bir yerlere kaydediyorum” demekti.

Bu danışanımla yürüttüğümüz oyun terapisi sürecimizin çok önemli aşamalarından biriydi.

Bana “iyi ki bu mesleği yapıyorum” diye düşündüren onlarca özel andan birini bugün sizinle paylaşmak istedim.

Sevgilerimle..

By | 2017-06-29T16:03:26+00:00 Haziran 19th, 2017|Categories: Psikoterapi|Tags: , |0 Comments

Leave A Comment